Ronald, hoe ben je verkeersveiligheidsambassadeur geworden?
“Ik startte in mei als teamchef van Team Infrastructuur. Mijn voorganger was ambassadeur en mij werd gevraagd het stokje over te nemen. Ik zei meteen ja, want ik vind het belangrijk dat we als politie in een netwerk zitten van mensen die zich hard maken voor de verkeersveiligheid. Verkeer raakt iedereen. Je hoeft alleen de voordeur uit te lopen en je bent al verkeersdeelnemer. Met het aantal verkeersslachtoffers en immateriële schade per jaar is verkeer een cruciaal thema.”
Wat zie je als teamchef vooral misgaan?
“Na mijn aanstelling ging ik mee met verschillende controles van mijn team. Bij een alcohol- en drugscontrole schokte het mij hoeveel mensen er nog altijd onder invloed deelnemen aan het verkeer. Niet zozeer alcohol, maar vooral drugs. De score was 1 op 3. Die normvervaging is zorgwekkend.
Ook bij controles op beroepsverkeer gaat veel mis. Chauffeurs zonder rust of slecht onderhouden vrachtwagens, met volledig afgesleten banden. We stopten ooit eens een vrachtwagen met grote stalen machines die volledig los stonden. Mijn collega maakte een berekening van het aantal spanbanden dat nodig was. Die chauffeur reageerde nonchalant met de opmerking: “er is nog nooit iets gebeurd en ik weet heel goed waar ik mee bezig ben.” Hij kreeg een forse boete. Ik verbaas me over het gemak waarmee chauffeurs en bedrijven de regels aan hun laars lappen.
Ook zie ik elke dag op mijn afdeling de vele ingevorderde rijbewijzen vanwege snelheidsovertredingen. Dat wil vaak zeggen dat bestuurders meer dan 50km/h te hard rijden dan de maximum toegestane snelheid. Ook het gebruik van de mobiele telefoon als bestuurder wil ik benoemen. De verleiding is soms groot, dat snap ik. Maar nog steeds gebruiken veel automobilisten en fietsende jongeren hun telefoon tijdens het rijden. Dat is zorgelijk.”
Wat is je persoonlijke ervaring met verkeersveiligheid?
“Twee jaar geleden kreeg ik zelf een aanrijding vlak bij het Provinciehuis in 's-Hertogenbosch. Ik werd met hoge snelheid van achteren aangereden, en ik belandde tegen een lantaarnpaal die ik vervolgens uit de grond reed. Gelukkig had ik een goede auto en heb ik het overleefd. Als ik er nu langsrijd, denk ik: daar had een foto van mij kunnen hangen met een bosje bloemen eronder. Dat maakt me bewust van de gevaren en de gevolgen in het verkeer. Daarom vind ik het zo belangrijk om mee te doen als ambassadeur en deel te nemen aan werkgroepen over verkeersgedrag.
Als ambassadeur wil ik het verlengstuk van de provincie zijn, maar ook vanuit mijn eigen team naar andere basisteams van de politie. Verkeer moet hoog op de agenda komen en blijven, want iedereen loopt kans om slachtoffer te worden. Verkeer raakt echt iedereen.”
Wat moet er volgens jou gebeuren?
“Voor mij heeft het gedrag in het verkeer prioriteit. Gedrag betekent de keuze: rijd ik onder invloed of niet? Pak ik mijn telefoon of niet? Of houd ik mij aan de snelheid of niet? Met nog minder dan twaalf weken tot het einde van het jaar, tellen we nu al meer dan één verkeersdode per week. Op dit moment staat de teller op 43 dodelijke verkeersslachtoffers binnen de regio Oost-Brabant. Elk slachtoffer is er één te veel.
We kunnen niet wachten tot het gedrag vanzelf verandert. Daarom blijven we campagnes organiseren, en controleren en spreken we bestuurders aan. Maar treden we ook repressief op. Een bekeuring is nooit leuk, maar het is wel een eerste signaal én de kans om gedrag aan te passen.”