Het verhaal van Kwint

Het is wat het is...

Het was zo’n typische uitspraak van Kwint. Als iets tegenzat, of als de wereld weer eens toonde hoe onlogisch ze in elkaar stak. Het was zijn manier om de boel te relativeren, de nuchtere conclusie van een jonge filosoof die het leven nam zoals het kwam. Nu, jaren later, blijven die vijf woorden nog altijd door de hoofden van zijn vrienden en familie galmen. Een echo in een huis waar alles nog Kwint ademt.

Wij zijn een echte horecafamilie. Mijn vrouw Yvonne en ik (Bert) hebben elkaar in de branche ontmoet en ons hele leven erin gewerkt. Het zit blijkbaar in het bloed, want bijna al onze kinderen rolden er ook in. Mijn oudste zoon Rick nam, samen met zijn vriendin Saadia, het restaurant over waar ik zelf 30 jaar heb gewerkt. Hostellerie Munten in Weert. Tim is ZZP-chefkok, Robin is accountmanager bij Rombouts Koffie en onze dochter Sanne geeft leiding in het Munstercafé in Roermond. En dan had je Kwint. Onze jongste. De enige van de vijf die helemaal niets met de horeca had.

“Zijn wereld rook niet naar koffie, maar naar benzine, olie en verse lak.”

Zijn domein was de schuur, achterin onze zeventig meter diepe tuin in Posterholt. Dat was zijn plek. Een hobbyruimte waar hij aan zijn brommers en scooters sleutelde, ze repareerde, plamuurde en spoot tot ze weer perfect waren. Maar bovenal ook een ‘chillplek’ met een vuurkorf om samen met zijn vrienden te zijn

Die schuur weerspiegelde het sociale hart van Kwint. De deur stond hier altijd open, en zijn vrienden wisten dat. Ze kwamen vaak, maar nooit allemaal tegelijk. Kwint had verschillende groepen, voor verschillende momenten. Met de ene groep ging hij vissen. Met een andere reed hij naar Roermond, waar hij de auto parkeerde langs het water, de achterklep open zette en muziek draaide met de luidsprekers op honderd. En met weer een andere groep zat hij gewoon op een bankje op het marktplein, verhalen uit te wisselen. Je kon met hem lekker praten, filosoferen over van alles. Hij had een brede kijk op de wereld en een mening over alles. Als hij er nu nog was, zou hij zeggen: “Het is een nog grotere teringzooi dan zeven jaar geleden.” Maar hij kon ook goed relativeren. Zo zei hij vroeger vaak: “Je moet er voor jezelf het beste van maken. En als dat niet lukt, moet je het ermee doen. Het is wat het is.”

Zijn droom zat geworteld in die schuur. Alles wat op wielen reed, en aan geknutseld kon worden, gaf hem energie. School was nooit zijn ding geweest; hij wilde met zijn handen werken. Uiteindelijk kwam hij bij VDL Nedcar in Born terecht, aan de lopende band. Een vast ritme, ploegendiensten. Ironisch. Want met tijd had hij helemaal niks. “Tijd is toch maar bijverzonnen, pap,” zei hij dan. “Iemand heeft gewoon verzonnen dat ergens een tijd aan moet zitten. Onze tijd is niet de Amerikaanse tijd, of de Chinese tijd. En dan heb je nog de zomertijd en de wintertijd, het is allemaal bedacht.” Die relatie met tijd maakt het werken in ploegendiensten wel een uitdaging voor Kwint

Maar het werk was een middel tot een doel. Het leverde goed geld op voor zijn passies: een knaloranje KTM-crossmotor, een sportieve Seat Leon, en een Yamaha racemotor om te toeren met Rick, zijn vrienden of met mij. Maar het geld dat hij verdiende, was ook voor zijn grote droom. Hij wilde voor zichzelf beginnen, een eigen ‘bodyshop’ openen. Niet voor de grote klussen, maar voor het fijnere werk. Hij had er oog voor. “Als je ooit een nieuwe auto koopt,” zei hij eens, “moet je er eentje uit de showroom nemen. Die zijn speciaal behandeld, tot in het kleinste detail.” Dat was écht Kwint. Na hard werken aan de band kwam die droom ineens heel dichtbij. Hij kreeg de toezegging voor een proefplaats in de bodyshop van VDL Nedcar. Eindelijk.

“Nog even het bos in, en daarna zou hij naar zijn vriendin gaan.”

Het is twee weken later. Zaterdag 13 oktober 2018. Een van de mooiste, warmste oktoberdagen ooit. Perfect weer om te crossen. Kwint kwam uit de nachtdienst, dus hij lag ‘s middags nog in zijn bed. Hij stond rond 3 uur op. Even douchen, vlug wat eten en daarna het bos in. Daar was het perfect weer voor. Hij maakte zijn oranje KTM klaar om lekker te gaan crossen. Daarna zou hij naar zijn vriendin in Helmond gaan.

Hij is daar nooit aangekomen. Rond zeven uur ging het mis. Op de Herkenbosscherweg, vlak bij huis, haalde een automobilist over een dubbele doorgetrokken streep twee auto’s tegelijk in. Midden in een flauwe, onoverzichtelijke bocht. Kwint, die van de andere kant kwam, zag hij niet aankomen. Kwint had geen schijn van kans.

Binnen twintig minuten stond het al op internet. Een bericht op de app van L1 Regio: ‘Motorrijder dodelijk verongelukt’. Met een foto van de uitgefikte KTM. Kwint lag achter een scherm. En de veroorzaker, die staat met zijn vrouw en een politieagent aan de andere kant. 

“Wij kregen het dramatische bericht binnen via social media.”

Zijn broer Robin zag het bericht op zijn telefoon binnenkomen, dit is de motor van Kwint. Hij belde direct zijn moeder om te checken of Kwint zijn motor echt weg was. Helaas werd dit bevestigd. Samen reden ze naar de plek van het ongeluk waar ze door de politie werden geïnformeerd. Ook de vrienden van Kwint herkenden de motor direct en hadden zich al verzameld rond de plek van het ongeluk. 

Foto van het ongeval

Ik was zelf nog aan het werk toen het gebeurde. De eigenaar van het hotel waar ik als manager werkte, kreeg een telefoontje van Robin; of hij pa naar huis wilde brengen. Mijn baas Richard zei: ‘’Bert, kom, ik breng je naar huis. Kwint heeft een ongeluk gehad. Ik weet verder niet hoe of wat’’. We stappen in de auto en beginnen richting huis te rijden vanuit Weert. 

Ondertussen belde ik Robin, die onderweg was naar huis. Ik vroeg wat er aan de hand was. Hij zei dat ik naar huis moest. ‘Moet ik naar het ziekenhuis?’ vroeg ik. “Nee, naar huis.” ‘Is het erger?’ “Ja.” Zei hij. Dus ik vroeg daarop meteen: “Is hij overleden?” Waarop Robin opnieuw met een stevige brok in zijn keel antwoordde: “ja”.  Zelf belde ik mijn andere zoon Tim. Robin belde zijn broer Rick. Beiden waren nog aan het werk. Ik zei vervolgens tegen Richard: "Rij maar door, rijd maar naar Haelen." Daar haalden we samen Sanne op. En daarna door naar huis. 

Onze wereld veranderde binnen een half uur in een gitzwarte nachtmerrie. De uren die volgden waren een hel. Op dat moment wordt je hele lijf leeggetrokken. Er gebeurt iets van binnen dat je nog nooit gevoeld hebt. Maar na een paar minuten moet je jezelf herpakken.

“Als iemand na een lang ziekbed overlijdt, ben je voorbereid. Maar dit… dit kun je als mens helemaal niet bevatten.”

Als ik hierop terugkijk, vraag ik me weleens af hoe ik die periode door ben gekomen. Je schiet in een soort overlevingsmodus. Je hele systeem, je hoofd en elke vezel in je lichaam wordt gewoon automatisch aangestuurd. Want er moet zoveel geregeld worden… Dit is gewoon niet te doen, maar je moet! 

Je hebt je andere vier kinderen, de aanhang, de kleinkinderen, de vriendenclub. Heel je leven wordt ineens compleet anders.

Hoe gaan we de uitvaart doen? We concludeerden dat het gewoon losjes moest zijn, ongedwongen, met een hapje en een drankje en statafels. Zo zou Kwint het zelf ook doen. Dus zo deden we het. En dan zie je opnieuw wat een geliefde jongen Kwint was. In totaal waren er 450 mensen bij zijn afscheid. Familie, mensen uit het dorp, de hele vriendenclub en veel collega’s van het werk kwamen allemaal voor hem. Een zo mooi mogelijk afscheid, nadat onze jongste zoon ons zo plots ontnomen werd. 

Natuurbegraafplaats St. Odiliënberg: De boomstammetjes rechts staan voor Rick, Tim, Robin, en Sanne. De boomstam links staat voor ons als ouders.

Wat de jaren erna een rouwproces had moeten worden, maakte echter plaats voor een diepe, terugkerende frustratie. Het rechtssysteem bleek een moeras. Na anderhalf jaar werd de dader voor het eerst veroordeeld: 240 uur taakstraf! Dat was een klap in ons gezicht. Op dat moment kookte ik van binnen. Wij weigerden lijdzaam toe te kijken hoe de bestuurder die onze Kwint doodreed, wegkwam met een paar weken afval prikken. Binnen 48 uur dwong de officier van justitie een hoger beroep af. Samen verzamelden we extra bewijs en uiteindelijk zorgden we ervoor dat de dader, tweeënhalf jaar later, de gevangenis in moest. Hij kreeg 6 maanden, waarvan 4 maanden voorwaardelijk. Daarnaast kreeg hij 18 maanden rijontzegging, waarvan 12 voorwaardelijk. De veroorzaker is nog in cassatie gegaan, waardoor hij pas na ruim 3 jaar zijn straf moest ondergaan. Maar met psychische schade zal hij levenslang moeten zitten. 

“Gek genoeg zorgde de uitspraak van de rechter voor een soort euforie, het bewijs dat je niet machteloos bent.”

Het vuur is nog lang blijven branden. Ik zag hoe de media respectloos omging met verhalen van slachtoffers. Omstanders die tegenwoordig eerder de telefoon erbij pakken om het beste beeld te delen, dan dat ze te hulp schieten. Met als resultaat dat een van onze kinderen via een ander moest horen dat zijn broertje was doodgereden. In plaats van niets doen en het maar te laten gebeuren, beet ik me hierin vast. Ik gaf presentaties en werkte mee aan projecten op de Hogeschool Utrecht om journalisten te leren met meer compassie te werk te gaan. De laatste jaren zette ik me in voor de Vereniging Verkeersslachtoffers en het Fonds Slachtofferhulp. Mijn ervaring in de horeca hielp me hierbij, daardoor had ik geleerd mijn mond open te trekken en gewoon te zeggen wat ik vind. Nog altijd pleit ik voor een verbod op het delen van beelden na een ongeval of misdrijf. 

“De strijd met justitie en de pers heb ik nooit gewild, maar het gaf het zinloze verlies van onze zoon wel een doel.”

Als ik iets zou mogen meegeven aan andere mensen die zoiets overkomt, dan zou ik zeggen: stel je open. Sluit je niet af voor de mensen om je heen, je familie, je vrienden, de kring die je leven vormt. Als je deuren dichtgooit, is het ontzettend moeilijk om ze later weer open te krijgen. Zoek lotgenoten op, dat helpt echt. Verlies is een blijvende leegte waar je dagelijks mee moet omgaan. Samen met de geliefden om je heen. Je mag de pijn gerust blijven voelen. Daar kies je je eigen momenten voor. Dat blijft altijd

“Het is een blijvende leegte waar je dagelijks mee moet omgaan.”

In de berm van de Herkenbosscherweg ligt nu een gedenksteen, gemaakt door Kwints vrienden. Op de steen staan zijn naam en de data. En daaronder, de vijf woorden die alles zeggen: Het is wat het is.

 

Herdenkplek op de Herkenbosscherweg